Sauna – dla kogo, i jak powinno się z niej korzystać?

Opłata za korzystanie z łaźnia była bardzo niska. Okresowo była znoszona przez cesarza w drodze łaski, aby tym samym zjednać sobie lud rzymski. W zasadzie termy były dostępne dla wszystkich, choć najczęściej istniał podział, który ściśle określał godziny kąpieli chorych, kobiet i mężczyzn. Łaźnie były stałym elementem życia towarzyskiego w miastach rzymskich. Budowano je głównie z pieniędzy państwowych, jednak często ich budowę zlecały prywatne osobistości. Łaźnie występowały zarówno przy willach arystokracji i w obozach rzymskich. Tym samym wyróżniało się łaźnie publiczne oraz prywatne.

Pierwsze łaźnie powstawały najprawdopodobniej w II wieku przed naszą erą. Budowanie ich rozpowszechniło się jednak w I wieku przed naszą erą. W tym okresie przeobraziły się one w ogromne kompleksy. Do najsłynniejszych term należą te wzniesione w Rzymie:łaźnie Agrypy, łaźnie Augusta, łaźnie Tytusa, łaźnie Domicjana łaźnie Karakalli łaźnie Dioklecjana łaźnie Konstantyna. Łaźnie budowane były nie tylko w Rzymie ale i na terenie całego imperium na przykład w Patarze, Paryżu i Hierapolis, Trewirze czy Aleksandrii.